W ramach naszego stałego cyklu przybliżającego wybitne postacie związane z regionem i kulturą, mamy zaszczyt zaprezentować kolejną wyjątkową sylwetkę. Tym razem przenosimy się w świat sztuki i wielkiego filmu, aby poznać historię kobiety, której praca ukształtowała wizualną stronę najważniejszych dzieł polskiej kinematografii.
Przedstawiamy Marię Kuminek – cenioną dekoratorkę wnętrz i scenografkę, która z niezwykłą precyzją i pasją potrafiła oddać ducha minionych epok. Jej artystyczna wrażliwość oraz dbałość o detal sprawiły, że wnętrza w filmach takich mistrzów jak Andrzej Wajda czy Jerzy Hoffman stały się czymś więcej niż tylko tłem – stały się pełnoprawnymi bohaterami opowieści. Zapraszamy do lektury artykułu poświęconego tej niezwykłej architektce filmowych światów.
W historii polskiego kina niewiele osób potrafiło z taką precyzją i pasją oddawać ducha epoki jak Maria Kuminek (z domu Osiecka). Choć jej nazwisko rzadziej pojawiało się na pierwszych stronach gazet niż nazwiska reżyserów, to właśnie jej wyobraźnia i dbałość o detal ukształtowały wizualną stronę najważniejszych dzieł polskiej kinematografii.
Pochodzenie i wykształcenie
Maria Kuminek urodziła się 7 grudnia 1925 roku w Dobrucowej. Jej pochodzenie miało istotny wpływ na późniejszą drogę zawodową. Była córką Jadwigi z d. Filipowicz i Stanisława Osieckiego, wybitnego polityka dwudziestolecia międzywojennego, ministra oraz działacza ruchu ludowego. Wychowana w atmosferze wysokiej kultury i tradycji intelektualnych, odebrała staranne wykształcenie w prestiżowej szkole im. Cecylii Plater-Zyberkówny.
Fundamentem jej pracy filmowej stały się studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. To właśnie tam zdobyła wiedzę, która pozwoliła jej później z niemal muzealną precyzją odtwarzać wnętrza szlacheckich dworów, łódzkich pałaców czy warszawskich kamienic.
Kariera i wielkie produkcje
Kariera Marii Kuminek nabrała tempa w 1967 roku, gdy zaczęła współpracować z Zespołami Filmowymi. Jako dekoratorka wnętrz stała się nieodzowną partnerką dla największych wizjonerów polskiego ekranu. Z Jerzym Hoffmanem współtworzyła monumentalne adaptacje Trylogii: „Pana Wołodyjowskiego” oraz „Potop”. Z Andrzejem Wajdą współpracowała przy dziełach, które zdefiniowały polskie kino, takich jak „Ziemia Obiecana”, „Człowiek z marmuru” czy „Bez znieczulenia”.
Jej największym triumfem artystycznym był film „Panny z Wilka”. To właśnie za dekorację wnętrz do tego obrazu otrzymała w 1979 roku prestiżową nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku. Recenzenci do dziś podkreślają, że wnętrza w tym filmie nie są jedynie tłem, ale niemal równorzędnym bohaterem, budującym nostalgię i duszny klimat opowieści Iwaszkiewicza.
Życie prywatne i dziedzictwo
Prywatnie Maria Kuminek była żoną Edwarda Kuminka. Przez całe życie zawodowe pozostała aktywna w środowisku artystycznym jako członkini Stowarzyszenia Filmowców Polskich (od 1979 r.). Za swoje zasługi została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Zmarła 5 sierpnia 2011 roku. Spoczywa w rodzinnym grobie na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 184-4-1), obok swojego ojca. Jej dorobek pozostaje żywy za każdym razem, gdy na ekranach telewizorów pojawiają się kadry z „Ziemi Obiecanej” czy „C.K. Dezerterów” – filmów, które bez jej oka do szczegółu wyglądałyby zupełnie inaczej.
Wybrana filmografia
Rozwiń pełną listę produkcji filmowych
Źródło: filmpolski.pl
Opracowanie - Józef Górka
